salva sanchis

Review The Phantom Layer

SARAH VANKERSSCHAEVER in De Standaard 2013

Stil, trager, stilst

LEUVEN

‘Goeieavond. Mijn naam is Salva Sanchis en ik ben de choreograaf van The phantom layer. Ik wil jullie vertellen dat er geen muziek zal zijn. Ik heb niet voor stilte gekozen om een ­“droge” voorstelling te maken maar om de muzikaliteit in de dans beter tot zijn recht te laten komen.’

Nooit eerder zagen we een choreograaf bij aanvang het podium beklimmen om de toeschouwer op zijn blik aan te spreken. Maar zoals Sanchis het doet, werkt het. Er sluipt een begripvolle openheid in ons kijken, een zachtheid in onze hoge verwachtingen.

In zijn uitgepuurde oeuvre zoekt Sanchis steeds stilte, traagheid en bedachtzaamheid op. Geen grootse gebaren in voorstellingen als Angle (2012) en now h e r e (2011). Wel een stijlvast continuüm dat de toeschouwer soms durft laten twijfelen tussen waardeoordelen als traag en saai.

The phantom layer duurt een uur en voert twee mannen en een vrouw op. De titel maakt zichzelf waar: op de achterwand wordt het podium opnieuw geprojecteerd, net als de drie dansers, die zich doorheen de voorstelling opnieuw ontdubbelen. Zo ontstaat er een live choreografie op de scène en een echo van geprojecteerde choreografieën op de achterwand.

Twee vingers op de grond, wandelen van linkerhoek vooraan naar rechterhoek achteraan, een schouder tegen de muur, een blik naar de ander, maar ook een meer energetische danstaal: bij Sanchis heeft elke beweging een sacrale dimensie. Alles is bewust.

The phantom layer lijkt soms hautain door die sérieux en het radicaal minimalisme. Evengoed is het genereus omdat het ons wijst op de authentieke kwaliteiten van dans: geluid, beweging, stilte, een toestand, onbewuste bewegingen bewust maken. Kwaliteiten die we in de alledaagse drukte vergeten. En waarvoor we dus ook moeite moeten doen om ze te appreciëren.